Boşanma süreçlerinde en hassas ve tartışmalı konuların başında velayet meselesi gelir. Türk hukukunda velayet kararları, çocuğun üstün yararı ilkesi gözetilerek mahkemelerce takdir yetkisi kapsamında belirlenmektedir.
Mahkemeler velayet kararı verirken şu faktörleri değerlendirir:
Çocuğun Yaşı ve Cinsiyeti: Küçük yaştaki çocuklar için anne bakımına öncelik tanıma eğilimi olmakla birlikte bu kural mutlak değildir. Mahkeme her davayı bireysel olarak değerlendirir.
Ebeveynlerin Ekonomik Durumu: Velayeti alacak ebeveynin çocuğun bakımını karşılayacak ekonomik güce sahip olması önemlidir; ancak yoksulluk tek başına velayet hakkının reddine yol açmaz.
Çocukla Kurulan Duygusal Bağ: Hangi ebeveynin çocukla daha güçlü ve sağlıklı bir bağ kurduğu, sosyal inceleme raporları ve uzman görüşleriyle değerlendirilir.
Yaşam Koşulları: Çocuğun eğitim ortamının sürekliliği, sosyal çevresi ve yaşam düzeninin korunması önem taşır.
Çocuğun Görüşü: Belirli bir olgunluğa erişmiş çocukların (genellikle 8-10 yaş üzeri) görüşleri mahkemece dikkate alınmaktadır.
Velayet kararlarına itiraz ya da değiştirilmesi için ilerleyen dönemde koşulların değiştiğini ispatlayan somut deliller sunulması gerekmektedir.